به عنوان یک دسته نماینده در حوزهظروف غذاخوری سازگار با محیط زیستتوسعه ظروف غذاخوری مبتنی بر گندم نه تنها فرآیندی از تکرار فناوری است، بلکه نمونه‌ای زنده و کوچک از ادغام تدریجی ...توسعه سبزمفاهیم را به عمل صنعتی تبدیل کرد. در دهه ۱۹۹۰، با شتاب گرفتن نوسازی کشاورزی کشورم،تولید کاه گندمبه طور قابل توجهی افزایش یافت، اما مشکل دفع کاه به طور فزاینده‌ای برجسته شد. سوزاندن نه تنها محیط زیست را آلوده می‌کرد، بلکه باعث هدر رفتن منابع نیز می‌شد. در این زمینه، ظروف غذاخوری مبتنی بر گندم به آرامی به عنوان یک مسیر اکتشافی برای استفاده از منابع کاه ظهور کرد. در مرحله اولیه، این صنعت موانع تکنولوژیکی کمی داشت و عمدتاً به کارگاه‌های کوچک و خانوادگی برای تولید دستی متکی بود. فرآیند تولید ابتدایی بود و فقط قادر به تولید اقلام اساسی ساده مانند بشقاب و کاسه بود. محصولات از استحکام و مقاومت در برابر آب ضعیفی برخوردار بودند و میزان تولید کمتر از ۱۰۰۰ تن بود. این اقلام غذاخوری که به دلیل سطح تکنولوژیکی و آگاهی از بازار محدود بودند، فقط در مکان‌های موقت مانند جشنواره‌های کشاورزی و کارهای میدانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. پوشش بازار محدود بود و آگاهی عمومی از آنهاارزش زیست‌محیطیو عملی بودن آن عموماً کافی نبود، و صنعتی شدن استفاده از منابع کاه به طور واقعی آغاز نشده بود.

با ورود به قرن بیست و یکم، جهانحفاظت از محیط زیستموج [آلودگی] بالا گرفت و آگاهی زیست‌محیطی داخلی به تدریج بیدار شد. مشکل آلودگی سفید ناشی از ظروف پلاستیکی یکبار مصرف توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد و فرصت قابل توجهی را برای توسعه صنعت ظروف بر پایه گندم فراهم کرد. در عین حال، پیشرفت در علم مواد و فناوری تولید، شتاب حیاتی را به شتاب این صنعت تزریق کرد. پس از سال ۲۰۱۰، فرآیندهای اصلی مانندکاه گندمخردایش و پالایش، قالب‌گیری در دما و فشار بالا و پوشش‌های زیست‌تخریب‌پذیر به بلوغ رسیدند. این امر نه تنها نقاط ضعف استحکام ناکافی، نشت آسان و مقاومت دمایی ضعیف محصولات اولیه را حل کرد، بلکه تنوع در دسته‌بندی محصولات را نیز ممکن ساخت. محصولاتی که با سناریوهای پذیرایی سازگار بودند، مانند جعبه‌های ناهار، کاسه‌های سوپ و نی‌ها، به طور متوالی معرفی شدند. ارتقاء فرآیندها باعث افزایش سریع تولید شد و در سال 2020 به بیش از 1 میلیون تن رسید که در مقایسه با ابتدای قرن، افزایشی بیش از هزار برابر را نشان می‌دهد. حمایت‌های سیاسی به یک «شتاب‌دهنده» برای توسعه صنعت تبدیل شد. «ممنوعیت پلاستیک» ملی به وضوح استفاده از ظروف پلاستیکی یکبار مصرف غیر زیست‌تخریب‌پذیر را محدود کرد و مناطق مختلف سیاست‌های حمایتی را معرفی کردند که شامل کاهش مالیات و یارانه‌های تحقیق و توسعه برای تولیدکنندگان ظروف بر پایه گندم بود. در این زمینه،ظروف غذاخوری بر پایه گندمبا موفقیت به یک جایگزین اصلی برای ظروف یکبار مصرف تبدیل شد و به طور گسترده وارد سناریوهای اصلی مانند رستوران‌های غذاخوری، تحویل غذا و فست فودهای زنجیره‌ای شد و پذیرش بازار به طور قابل توجهی افزایش یافت.

امروز،کارد و چنگال نی گندمصنعت وارد مرحله بلوغی از توسعه شده است که با تولید در مقیاس بزرگ، استانداردسازی و بین‌المللی شدن مشخص می‌شود. اکوسیستم صنعت به طور مداوم در حال بهبود است و یک مدل جمع‌آوری و پردازش حلقه بسته از "تعاونی + کشاورزان + شرکت‌ها" را تشکیل می‌دهد. تعاونی‌ها ادغام منابع کاه کشاورزان را هدایت می‌کنند، در حالی که شرکت‌ها راهنمایی فنی و ضمانت بازیافت را ارائه می‌دهند. این امر مشکل "آخرین مرحله" بازیافت کاه را حل می‌کند و منبع درآمد اضافی برای کشاورزان فراهم می‌کند. تنها در مناطق اصلی تولید گندم، بیش از 100000 خانوار کشاورز از این امر بهره‌مند شده‌اند. تولید کاملاً خودکار است و برخی از شرکت‌های پیشرو یک سیستم کنترل کیفیت کامل از آزمایش مواد اولیه و پردازش فرآیند تا بازرسی محصول نهایی ایجاد کرده‌اند. محصولات دارای گواهینامه‌های بین‌المللی ایمنی مواد غذایی هستند و به 17 کشور و منطقه در سراسر جهان صادر می‌شوند. اندازه بازار همچنان در حال گسترش است. طبق داده‌های صنعت، پیش‌بینی می‌شود بازار جهانی ظروف غذاخوری کاه گندم تا سال 2025 به 86.5 میلیون دلار آمریکا برسد و نرخ رشد سالانه مرکب 14.9 درصد در ده سال آینده داشته باشد. علاوه بر این، این صنعت به طور مداوم در حال بررسی مسیرهای توسعه با ارزش افزوده بالا است و به پیشرفت‌هایی در زمینه‌های پیشرفته مانند اصلاح الیاف کاه و توسعه ... دست یافته است.زیست تخریب پذیرمواد کامپوزیتی، گسترش محصولات به بسته‌بندی‌های پذیرایی و هدیه لوکس. از یک محصول کشاورزی نادیده گرفته شده به یک جزء اصلی که محرک یک تجارت چند میلیارد دلاری است.بازار محیط زیستتوسعه ظروف غذاخوری از کاه گندم نه تنها به یک موقعیت برد-برد از نظر مزایای زیست‌محیطی و اقتصادی منجر شده است، بلکه یک مدل صنعتی قابل تکرار برای بهره‌برداری از منابع ضایعات کشاورزی نیز فراهم کرده است.